Eieren en Honing..

25 november 2019 - Banjul, Gambia

Vorige week hebben we de ‘gewone’ dingen gedaan in het ziekenhuisje. Er kwamen verschillende kinderen met wonden. Ook een klein jongetje van een jaar of 4 die een grote brandwond op de bovenkant van voetje had. Je kan begrijpen dat hij de behandeling niet echt leuk vond, maar gelukkig klaarde zijn gezicht snel weer op toen hij een ballon kreeg. Brandwonden bij kinderen is hier echt een probleem doordat er op open vuur gekookt word. Omdat de kinderen daar spelen, gebeurd het regelmatig dat er dan iets fout gaat. Als 1e hulp doen de mensen zand in de wond…. We komen er niet echt achter wat het nut hiervan zou zijn… het maakt in ieder geval het schoonmaken van de wond er niet makkelijker op. ☹

Afgelopen zaterdag hebben we het één na grootste ziekenhuis van Gambia bezocht. Het was bizar om te zien dat het daar niet veel beter is als in ons kleine ziekenhuisje. De ruimte en materialen voor de wondzorg was zo mogelijk nog erger dan bij ons, en de afdeling neonatologie was schokkend. Zo lag er wel een prematuur baby in een couveuse, maar het viel op dat de couveuse nergens op aan was gesloten en er was geen bewakingsapparatuur te zien.  Verder was er in het ziekenhuis een ruimte waarin er ongeveer 16 vrouwen tegelijk konden bevallen. De bedden waren met gordijnen gescheiden, wat het geluid niet tegenhield. Er waren grote zalen met rijen bedden zonder ook maar enige privacy. Er was een aparte zaal waar alle mannen lagen,  een zaal waar alle vrouwen lagen, en een zaal voor de kinderen. Verder hebben ze geen aparte afdelingen voor de verschillende aandoeningen. Buiten op het terrein van het hospitaal liggen veel mensen op een matje. Dat zijn de familieleden van de patiënten. Zij verblijven buiten zolang hun familielid is opgenomen.

Vanmorgen zijn we weer naar het hospitaal gegaan. We zagen onze bekende wondklanten terug.
Het been van de jongen-man (met de wond van ruim 10 jaar oud) zag er opnieuw  slechter uit. Bij het verwijderen van het verband kwam een vreselijke lucht ons tegemoet. Omdat we wisten dat hij vandaag zou komen, hadden we onze gekookte eieren van het ontbijt voor hem bewaard. Zaterdag hebben we een grote pot honing gekocht, omdat al het speciale wondmateriaal op was. Honing heeft een anti-bacteriële werking, dus we hopen dat dit gaat werken. Verder toont de algehele conditie van de jongen-man niet goed, wat de wondgenezing niet ten goede komt. We hebben hem meegenomen naar het spreekuur en aangegeven dat we graag wilden dat zijn HB werd gecontroleerd en dat hij vitaminetabletten voorgeschreven krijgt. Omdat de man erg arm is, is zijn voedsel eenzijdig. Een advies om meer eiwitten, groente en fruit te eten heeft geen zin, omdat hij hiervoor geen geld heeft. Op het spreekuur zijn de controles gedaan. Zijn HB was 6.9, hij is 34 jaar oud en weegt 43KG…. Hij had geen geld voor het consult of de medicatie dus dat hebben wij voor hem geregeld. De aankomende weken hopen wij regelmatig wat extra’s voor hem mee te nemen, zodat hij verder aan kan sterken.

Nu we dit aan het schrijven zijn beseffen we dat het voornamelijk niet zulke smakelijke verhalen zijn over wonden… uiteraard maken we wel meer dingen mee, maar op ons werk houden we ons voornamelijk bezig met de wonden. Dus ja, sorry hiervoor😉

‘S avonds zijn we als vrijwilligers bij elkaar in de compound, doen we spelletjes of lezen wat. We zijn nog een keer naar het strand geweest en vermaken ons hier verder wel.

lieve groetjes weer uit een zonnig Gambia

Foto’s

7 Reacties

  1. An:
    25 november 2019
    Arme arme jongeman met grote beenwond.. hoe moet hij het zonder jullie gaan redden over een aantal weken.. superlief wat jullie voor hem doen, top!
    Liefs
  2. Oma lindhout:
    25 november 2019
    Ik sluit me aan bij An.....zoo triest....je wieg zal daar maar gestaan hebben....arme mensen
  3. Paula van Roon:
    25 november 2019
    Wat doen jullie toch je best met weinig middelen 👍👍
    En als je al die verhalen leest dan besef je wel , dat wij in een rijk en welvarend land leven 🙏
    Groetjes weer meiden .
  4. Anneke Laban:
    25 november 2019
    Wat triest toch allemaal, en heel bijzonder wat jullie daar mogen en kunnen doen. Succes en sterkte toegewenst bij jullie werk.
  5. Corine Teunissen:
    26 november 2019
    Ik heb echt bewondering voor jullie! Ik kan me goed voorstellen dat jullie de lichtpuntjes zijn in de levens van de zieke mensen daar!
    Ik ben ook heel benieuwd of de honing net zo goed werkt als 'onze' Mesitran.
    Wat misschien ook moeilijk te zeggen is, omdat zijn hele conditie slecht is...
    Heel veel sterkte in jullie prachtige werk
  6. Jeannette:
    26 november 2019
    Wat een levenservaring doen jullie op , het word saai als jullie hier weer aan het werk moeten ....geniet nog even van dat mooie werk ...Lieve groet uit het natte Nederland
  7. Johanna:
    2 december 2019
    Hoi Mieke en Andrea!

    Met veel bewondering (En soms afschuw) volg ik jullie verhalen. Het lijkt wel een andere planeet! Super super tof hoe jullie dit doen. Pas goed op elkaar en nog eventjes succes !

    Liefs Johanna

Jouw reactie