Amputatie...

6 november 2019 - Serrekunda, Gambia

Afgelopen zondag zijn we smorgens op pad gegaan om een kerkdienst te gaan bezoeken. Gelukkig hadden we het telefoon nummer van de dominee, dus we konden de taxi chauffeur naar hem laten bellen zodat hij kon uitleggen waar het was. Veel straten hebben hier namelijk geen naam zodat de kerk ook geen adres had, dus invoeren op de TomTom was niet mogelijk😉 na de kerkdienst werden we door dezelfde taxi chauffeur met de naam Mike weer opgehaald en beloofde hij ons iedere week te rijden. In het bijzonder voor Andrea was deze taxichauffeur erg aardig. 😊

Toen we thuis kwamen waren de andere vrijwilligers weg dus hadden we het rijk alleen. We konden ’s middags daarom in alle rust de kerkdienst van thuis meeluisteren.

Maandag morgen gingen we weer aan het werk. Omdat we geld nodig hadden zijn we om 11 uur opgehaald om naar de stad te gaan om geld te pinnen. Toen we terug kwamen was het niet echt de moeite om weer te gaan werken, dus hebben we gelucht en zijn we met 3 andere vrijwilligers naar het strand geweest.

Dinsdag is Andrea ‘s morgens gaan werken en is Mieke om 12 uur begonnen om een keer een middagdienst mee te maken.

Bij Mieke kwam de patiënt die ze vorige week behandeld had voor een wond aan zijn enkel , wat veroorzaakt was door een ongeluk op zijn werk. Deze wond was gehecht, waarbij er een stuk open gelaten was voor als er een infectie zou komen. Dit bleek geen onnodige voorzorgmaatregel….

Er kwam er een meisje binnen wat er uit zag als ongeveer 16 jaar. Zij was erg ziek, had hoge koorts en kon haast niet rechtop blijven zitten. Ze bleek malaria te hebben. Er werd een infuus ingebracht met antibiotica, NaCl en diclofenac. Ieder kwartier deed Mieke de controles en toen de koorts na 4 uur helemaal weg was, de infuuszak leeg was en de patiënt aan gaf zich beter te voelen, mocht ze weer naar huis. Inmiddels was haar man met haar kind (9 maanden) gekomen om te kijken hoe het ging en haar achter op de brommer weer mee naar huis te nemen.

omdat Mieke nu niet thuis kon lunchen mocht ze mee eten met het personeel, dan zit je met 7 mensen rondom een grote schaal rijst waarop 2 grote vissen je aan liggen te kijken en die eet je dan met elkaar leeg,,, ze vonden het maar raar dat dat Hollandse meisje zo weinig at😉

Bij Andrea kwam een jongeman met een ernstige wond aan zijn vinger. Omdat deze tot het bot kapot was werd besloten de rest er ook maar af te knippen…. Omdat het al twee uur was en Andrea nog niet had gegeten, keek ze maar even de andere kant op 😊. Gelukkig was er voor hem wel een plaatselijke verdoving beschikbaar, maar ondanks dat had hij nog erg veel pijn. Nadat de wond gehecht was kon hij met 9 vingers weer naar huis.

Op het moment dat we deze blog schrijven zijn we nog thuis. Vandaag beginnen we allebei om 12 uur en werken dan tot 18 uur. Hierdoor konden we vanmorgen meeluisteren met de dankdagdienst van thuis. Erg bijzonder om zo ver weg toch verbonden te kunnen zijn met je eigen gemeente.

Heel veel lieve groetjes weer,

Andrea en Mieke

Foto’s

5 Reacties

  1. An:
    6 november 2019
    Oeps.. arme muis.. jakkie..
    En arme vrouw, die gewoon weer op de brommer naar huis ging.. brrr. Wat kan je dan dankbaar zijn voor goede ziekenhuiszorg, toch Ien?! 😘
    Sterkte meiden! We blijven aan jullie denken. Liefs van ons allevier, want we zijn allevier thuis.
  2. Henk:
    6 november 2019
    Hahaha, Mieke en vis. Dat is geen goede combinatie! 😂
  3. Oma lindhout:
    6 november 2019
    Wat eten betreft gewoon alles proberen joh.....als je hier woont weet je echt niet hoe erg het is.....en wat een dappere mensen....fijn dat jullie verbinding hadden met ouderkerk zeg.....sterkte maar weer
  4. Bertha:
    8 november 2019
    Leuk om jullie bevindingen te lezen meiden. Sterkte weer!
  5. Corrie Oosterom:
    8 november 2019
    Wat een verhalen, wat is het leven daar toch anders dan bij ons. En wat een zegen dat wij in Nederland mogen wonen en bijna alles tot onze beschikking hebben. Maar daarom ook heel goed dat jullie daar een tijdje zijn om deze ervaringen op te doen. Wat zal het een luxe zijn als jullie thuis komen, jullie mopperen vast nooit meer!
    Sterkte met het eten van enge dingen, en het vingers amputeren.
    Groetjes Corrie (vriendin van Thea)

Jouw reactie