Ambulance en fruitmand

2 december 2019 - Serrekunda, Gambia

Op het moment dat we dit schrijven is het nacht. We zitten buiten bij het ziekenhuis op een stenen muurtje te wachten op wat deze nacht ons gaat brengen. Vannacht draaien we een nachtdienst mee om te ervaren hoe dat hier gaat.

Helaas is onze laatste werkweek aangebroken. Omdat we daar niet te veel over na willen denken genieten we extra van ieder moment dat we in het ziekenhuis doorbrengen. Wat raak je in een korte tijd gehecht aan veel mensen en wat raak je gewend aan de ontspannen manier van werken. Vorige week hebben we de hele week dagdiensten gewerkt, zodat we alle tijd hadden voor onze "wond patiënten". We zien wonden vooruit gaan, maar soms helaas ook achteruit gaan. We verwijderen hechtingen uit geïnfecteerde wonden en proberen alles uit de kast te halen om kinderen met veel pijn gerust te stellen. Gelukkig doen ballonnen en lollies wonderen.

Vorige week dinsdag was het consultatie dag. Zo ongeveer 200 moeders met kleine kinderen kwamen naar het ziekenhuis waar ze voorlichting kregen. De kinderen werden gewogen en kregen inentingen. Wij hielpen bij het wegen van de kinderen. Er werd een weegschaal aan het dak gehangen en 1 voor 1 werden de kinderen zonder luier in een zak gehangen en gewogen. Uiteraard bleef de zak niet altijd even schoon maar na wat uitschudden of even drogen in de zon kon de volgende er weer in😅 we zagen baby's in vele soorten en maten en het was erg leuk om te doen. 

We beleven ook nog wel eens wat andere dingen. Vorige week woensdag was er de hele dag een vrouw in het ziekenhuis die moest bevallen. Rond 2 uur smiddags had ze al geruime tijd 6cm ontsluiting, maar de bevalling zette niet door. Omdat er hier geen behandel mogelijkheden zijn, werd besloten de vrouw door te sturen naar een wat groter ziekenhuis in de stad. De ambulance chauffeur werd gebeld en kwam de vrouw halen. Omdat wij het wel leuk vonden om mee te maken hoe een ambulancerit hier gaat, gingen we mee. We keken wel even gek op toen we de inrichting van de ambu zagen... er was namelijk alleen een matras aanwezig en verder helemaal niets.... (zie foto) De vrouw ging met de verloskundige en verschillende familieleden op het bed zitten en wij zaten bij de chauffeur voorin. Met een rustig gangetje ging het het dorp uit. Daarna moest er nog even getankt worden. Waarom zou je tenslotte zorgen dat de ambu klaar staat met een volle tank;) Eenmaal op de 'grote' weg ging de sirene aan en gingen we vol gas. We behaalden zelfs de snelheid van 90km per uur! Wel makkelijk als iedereen voor je aan de kant gaat want het verkeer rondom de stad is normaal gesproken een drama. Nadat we de vrouw in de verloskamer hadden gebracht, waar in 1 ruimte zo een 15 vrouwen liggen te bevallen..., zijn we weer terug gegaan naar ons eigen ziekenhuis. Voor het gemak maar even de sirene weer aangezet, zodat we wat sneller thuis waren. Dit zit er tenslotte niet voor niets op😄

De wond op de been van de jonge man gaat helaas nog niet vooruit. We schrokken vanmorgen van hoe de wond er uit zag. Weer was de wond uitgebreid. We hebben dokter Leen er naar laten kijken en hij gaf aan dat het misschien nog een optie was om hem een antibiotica voor te schrijven. Omdat wij in ons hospital niet veel soorten antibiotica hebben, is 1 van de andere vrijwilligers voor ons op zoek gegaan in een ander ziekenhuis. Gelukkig hadden ze het daar wel. Nu maar hopen dat dit aan gaat slaan. 

Verder willen we nog wel vermelden dat hoewel de arbeidsvoorwaarden niet zo als in Nederland zijn, er goed voor ons als personeel gezorgd word. Vorige week was Mieke een dagje niet zo fit dus bleef thuis. Toen Andrea thuis kwam had ze een hoop goede raad en wat medicijnen meegekregen en moest ze beloven dat we langs zouden komen als ze zieker zou worden. De volgende dag kwam de manager van het ziekenhuis zelfs met fruit op ziekenbezoek. Hoe bedoel je. Je voelt je gewaardeerd.😀

Nu maar hopen dat er nog wat patiënten komen vannacht🙈

Heel veel lieve groetjes weer!

Foto’s

10 Reacties

  1. Marianne:
    3 december 2019
    Weer genoten van jullie verhaal♡
    Wat gaat de tijd snel....afscheid zal moeilijk worden...
    Toch een hele fijne tijd met Ien en Marien!!
  2. Carolien Vermaat:
    3 december 2019
    Super verhaal weer meiden.
    Die fruitmand is toch echt geweldig😄👍best een goed idee voor hier.
    Het leven en omstandigheden zijn daar natuurlijk armoedig en triest.
    Geniet nog van de laatste weken.
  3. An:
    3 december 2019
    Heerlijk weer om wakker te worden met een verhaal van jullie. Alles kwam bekend voor, omdat ik het allang prive gehoord heb maar toch genoten van de schrijfwijze!
    Gaan jullie maar lekker slapen nu, dan spring ik eruit.. :-(
    Veel liefs weer en hier tellen we de dagen af.. ;-p
  4. Oma lindhout:
    3 december 2019
    Brrr...ik voel kriebels om je weg moet...weg wil en niet wil....wat een dilemma.....we denken aan jullie.....en stiekem heb ik nog hele andere foto's gezien...onderbeen schouder...hoe sneu....liefs van ons....het beste
  5. Corine Teunissen:
    3 december 2019
    Bedankt voor dit smeuïge verhaal😉
    Sterkte met afscheid nemen! En.nog een fijne vakantie!
  6. Jeannette:
    3 december 2019
    Geweldig weer om te lezen , wat heerlijk om zulk werk daar te doen...Geniet nog even ...Jeannette
  7. Ans:
    3 december 2019
    Hoe is het afgelopen met die vrouw? Hebben jullie dat nog gehoord?
    Wel heel bijzonder: in de nacht, buiten wachten op de patiënten..🤔
    Veel groetjes!
  8. Mieke en Andrea:
    3 december 2019
    Ha Ans,
    Hoe het met de vrouw is afgelopen weten we niet. Ze houden hier geen dossiers bij🙈
    Er word ook niet echt bijgehouden wie er opgenomen worden en hoe dan het verloop is. Dus achteraf is dat lastig te achterhalen.
  9. Johanneke:
    4 december 2019
    Dank miek en muis, voor het delen van jullie ervaringen!
  10. Paula van Roon:
    4 december 2019
    Nou geloof best dat het moeilijk gaat worden om afscheid te nemen van al die lieve mensen daar.
    Bedankt voor jullie verhalen en geniet van jullie vakantie.
    😘😘

Jouw reactie